Friday, March 26, 2010
මගේ සිංහල බ්ලොගය
මම තාම මේකට ආධුනිකයි. කොහොමහරි ඉදිරියේදී හොද ලිපි ටිකක් ලියන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. මම ගිය අවුරුද්දේ සාමාන්ය පෙළට පෙනී සිටියා. දැන් ඉතින් ප්රතිඵල එන්නත් ළගයි! මේ දවස් වල මගේ ඉංග්රී පාඨමාලාවේ අවසානය සනිටුහන් කරමින් ඉන්නේ. තව එකක් උසස් පෙළට විද්යා අංශයෙන්
සරත් ගිම්හාන ලෙසින්
"ඒකට නම් මම ඔබ හා එකඟ වෙන්නේ නෑ" යි ගෘහමූලිකයා පැවසීය. "මම කවදාවත් මරණීය ඳණ්ඩනය වත් ජීවිතාන්තය දක්වා සිර ඳඬුවම වත් විඳ ලා නැති උණාට, එහෙම ඳඬුවමක් වින්ද යි කියලා කල්පනා කරලා බැලුවත්, මගේ අදහසේ හැටියට නම් මරණීය දණ්ඩනය සිර දඬුවමට වඩා ආචාර ධර්මයන්ට එකඟ කාරුණික එකක්. මරණීය දණ්ඩනයෙන් ඒ ක්ෂණයෙහි ම මරලා දානවා, ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවමින් හෙමින් හෙමින් මරලා දානවා, කවුද වඩා කාරුණික වධකයා, තත්පර කීපයක දී මරලා දාන එකා
ද ? නැත්නම් කෙළවරක් නැතුව අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ ප්රාණය ඇඳ ඇඳ මරලා දාන එකා ද ?
"ඒ දෙන්නාම එක වගේ අශිෂ්ට ය" යි එක් අමුත්තෙක් කීවේය. හේතුව දෙන්නගේ ම අරමුණ එක ම අරමුණක් වීමයි. එනම් ජීවිතය නසා දැමීම වීම යි. රාජ්යය දෙවියන් වහන්සේ නෙවෙයි, ආපහු දෙන්න ඕනෑයි කියලා හිතුවොත් එහෙම දෙන්න බැරි දෙයක් ඉවත් කර ගැනීමට රාජ්යයට අයිතිවාසි කමක් නෑ." මේ පිරිස අතර වයස විසි පහක් පමණ වූ තරුණ නීතීඥයෙක් වූයේය. ඔහුගේ මතය විමසන ලදින් ඔහු මෙසේ කී ය. "මරණීය දඬුවමත් ජීවිතාන්තය දක්වා දඬුවමත් යන දෙක ම ආචාර ධර්මයන්ට එක වගේ පටහැනියි. ඒ උණත් මේ දෙකෙන් එකක් තෝරා ගන්න මට සිද්ධ වුණොත් මම ඇත්ත වශයෙන් ම දෙවැන්න තෝරා ගන්නවා. මූළු මනින්ම ජීවත් නොවෙනවාට වඩා කොහොම හරි ජීවත් වීම හොඳයි.."ඉක්බිතිව මේ පිළිබඳ ව උණුසුම් වාදයක් ඇති වූයේ ය.
එකල දැනට සිටිනවාට වඩා තරුණ වූ ද කැළඹෙන ගතියකින් යුතු වූ ද බැංකු කරුවා කෝපයට පත්ව තම මිටින් මේසයට පහරක් ගසා තරුණ නීතීඥයා දෙසට හැරී කෑ ගැසුවේ ය. "ඒක නම් බොරුවක්. මම විසි ලක්ෂයක් ඔට්ටු තියන්නම්, ඔබ සිර ගෙයක අවුරුදු පහක් වත් ඉන්නෙ නෑ." "ඔබ ඔය ඇත්තටම කියන කීමක් නම්," යි පිළිතුරු දුන් නීතීඥයා, "මම ඔට්ටු තියන්නම්, අවුරුදු පහක් නෙවෙයි පහළොවක් මං ඉන්නවා කියලා." "පහළොවක්! හරියට හරි!" යි බැංකු කරුවා කෑ ගැසී ය.
"මහත්වරුනි, මම ඔට්ටු තියනවා විසි ලක්ෂයක්!" "එකඟ උණා. ඔබ ඔට්ටු තියනවා විසි ලක්ෂයක්. මම ඔට්ටු තියනවා මගේ නිදහස," යි නීතීඥයා කීය. මෙ පරිද්දෙන් මෙම අමනොඥ අඥාන ඔට්ටු තැබීම සිද්ධ වූයේ ය. එ කල ගණන් කිරීමට නොහැකි තරම් මුදල් කෝටි සංඛ්යාවක් තිබුණා වූ ද හිතුවක්කාර ගති පැවතුම් වලින් යුක්ත වුණා වූ ද බැංකු කරුවා මේ ඔට්ටු ඇල්ලීමෙන් සන්තෝෂයෙන් ඔද වැඩී ගියේ රාත්රී භෝජන ගන්නා වෙලාවේ දී නීතිඥයාට කෙළි කවට බසින් මෙසේ පැවසී ය.
"වැඩේ හරිගස්සා ගන්න බැරි තරම් පරක්කු වෙන්න ඉස්සෙල්ලා, ඉලන්දාරියා, මොළේ එළවලා කල්පනා කරලා බලනවා. විසි ලක්ෂයක් කියන එක මට දෙයක් නෙවෙයි, නමුත් ඔබට ඔබේ ජීවිතයේ ඉතා ම හොද අවුරුදු තුන නැත්නම් හතර නැති වන තැනට යි වැඩ සිද්ධ වෙන්නේ. මං තුනක් නැත්නම් හතරක් කියන්නේ ඊට වඩා වැඩි කාලයක් කවදාවත් ඔබ එහි ගත කරන්නෙ නැති හන්දා. ඒ එක්කම, අවාසනාවන්තයා, මතක නැති කරන්න එපා බලයෙන් දෙන සිර දඬුවමට වඩා තමන් ගේ ඕනෑ කමින් ම පවරා ගන්නා
සිර දඬුවම බරපතළ බව, ඕනෑ ම මොහොතක නිදහස ලබන්න ඔබට අයිතිවාසි කමක් තියෙන බව දැන සිටීම, සිර ගෙයි ගත කරන ඔබේ මුළු ජීවිතය ම කාලකණ්ණී කරලා දා වි. මට ඔබ ගැන කනගාටු හිතෙනවා."
මෙ වේලේ බැංකු කරුවා කාමරයේ එක් කොනක සිට අනෙක් කොන දක්වා සක්මන් කරමින් මේ සියල්ල ම මතකයට නඟා ගත්තේ ය. අනතුරුව ඔහු තමා ගෙන් ම මෙසේ ඇසී ය. "මම මේ ඔට්ටුව ඇල්ලුවේ ඇයි ? මොන යහපතකට ද ? නීතිඥයාට ඔහු ගේ ජීවිතයෙන් අවුරුදු පහළොවක් නැති වෙලා යනවා, මම විසි ලක්ෂයක් විසි කර ලා දානවා. මෙයින් මරණීය දණ්ඩනය ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවමට වඩා නරකයි කියලා හරි හොඳයි කියලා හරි මිනිසුන්ට ඒත්තු යනවා ද ? නෑ. නැ! ඔක්කොම නිකම් බොරු මනස්ගාත! මගේ පැත්තෙන් බලන කොට හොඳට කාලා බීලා හිටපු මිනිහකු ගේ හිතුවක්කාර අදහසක්, නීතිඥයා ගේ පැත්තෙන්, මුදලට ඇති කෑදර කමක්" එදා ඒ සන්ධ්යා සම්භාෂණයෙන් පසු ව සිදු වූ දේ ද ඔහු මෙසේ සිහියට නඟා ගත්තේ ය.
බැංකු කරුගේ නිවසේ උයන් වත්ත පැත්තෙන් සාදන ලද ගොඩ නැගිල්ලෙහි දැඩි ආරක්ෂා සංවිධාන යටතෙහි නීතිඥයා තම සිර දඬුවම විඳිය යුතු යැයි තීරණය කරගන්නා ලදී. මේ කාල සීමාව තුළ දී එළි පත්තෙන් ඔබ්බට අඩිය තැබීමත්, ජීවත් වන මිනිසුන් දැකීමත්, මිනිස් කට හඬ ඇසීමත්, ලියුම් හා ප්රවෘත්ති පත්ර ලබාගැනීමත්, තහනම් බවට දෙදෙනා ම එකඟ වූවෝ ය. තූර්ය භාණ්ඩයක් ළඟ තබා ගැනීමටත් පොත් පත් කියවීමට හා ලියුම් ලිවීමටත් වයින් පානයට හා ධූම පානයටත් ඔහුට ඉඩ දෙන ලද්දේ ය.
ගිවිසුම අනුව පිටස්තර ලෝකයා සමඟ ඔහු පණිවුඩ හුවමාරු කර ගත යුතු වූයේ ඒ සඳහා විශේෂයෙන් සාදන ලද කුඩා කවුළුවක් අස්සෙන් කතාවෙන් තොර ව නිශ්ශබ්දව ය. පොත, පත සංගීතය හා වයින් ආදී ඔහුට වුවමනා කළ සෑම දෙයක් ම වුවමනා ප්රමාණයකින් කවුළුවෙන් පිටට තුණ්ඩුවක් යැවීමෙන් ලබා ගත හැකි වූයේ ය. සිර දඬුවම දැඩි අන්දමින් හුදෙකලා එකක් බවට පත කරනු සඳහා අවශ්ය වූ ඉතාම අල්ප කරුණ ගැන පවා ගිවිසුමෙහි ලියා තබන ලදී. එ මෙන්ම එම ගිවිසුම අනුව 1870 නොවැම්බර් මස 14 වැනි දින දොළහේ සිට 1885 නොවැම්බර් 14 වැනි දින දොළහ දක්වා හරියට ම අවුරුදු පහළොවක් නීතිඥයා සිර ගෙයි සිටිය යුතු වූයේ ය. ඔහු කොන්දේසි කැඩීමට අල්ප මාත්ර වූ උත්සාහයක් කලහොත් නැති නම් නියමිත වේලාවට විනාඩි දෙකකට හෝ කලින් පිටට ඒමට උත්සාහයක් ගත හොත් විසි ලක්ෂය ගෙවීමේ වගකීමෙන් බැංකු කරුවා නිදහස් වන්නේය.
නීතිඥයාගේ කෙටි සටහන් අනුව සිතා ගැනීමට පුළුවන් වූ අන්දමින් නම්, සිර දඬුවම විඳීමට පටන් ගත් පළමු වන අවුරුද්දේ දී ඔහු පාළු ගතියෙනුත් අලස කමිනුත් මිරිකුණු කාන්සියකින් බලවත් සේ පීඩා වින්දේ ය. ගොඩනැගිල්ලේ ඔහු සිටි කොටසින් දිවා රෑ දෙක්හි පියානාවක නාදය ගලා ආවේ ය. වයින් පානය කිරීමත් දුම් බීමත් ප්රතික්ෂේප කළේ ය. "වයින්වලින් ආශා උසි ගැන්වෙයි," යි ඔහු ලිවී ය. "ආශාවෝ සිරකරුවකු ගේ ප්රධාන සතුරෝ වෙති, එ මෙන්ම හොඳ වයින් හුදකලා ව හිඳ පානය කිරීම තරම් කාන්සිය ගෙන දෙන තවත් කිසිවක් නැත." දුම් කොළ ඔහු ගේ කාමරයේ වාතය අපවිත්ර කෙළේ ය.
පළමු වන අවුරුද්දෙ දී සැහැල්ලු කරුණු ඇතුළත් පොත් පත් නීතිඥයා වෙත යවන ලදී. සංකීර්ණ ප්රේම සම්බන්ධකම් ඇතුළත් නව කථා ද අපරාධ හා අද්භුත සිද්ධීන් ඇතුළත් කතාන්තර ද ප්රභසය ආදිය ද ඒවාට අඩංගු වී ය.දෙවැනි අවුරුද්දේ දී පියානාවේ නාදය නෑසිණ. නීතිඥයා ඉල්ලා සිටියේ සම්භාව්ය ග්රන්ථ පමණකි. පස් වැනි අවුරුද්දේ දී යළිත් සංගීත නාදය ඇසුණු අතර සිර කරුවා වයින් ඉල්ලා සිටියේ ය. ඔහු ගැන පරික්ෂාකාරිව සිටි අය ඔහු සම්බන්ධයෙන් කීවේ එම අවුරුද්ද මුළුල්ලේ ම ඔහු කෙළේ කෑමත් බීමත් ඇඳෙහි වැතිර සිටීමත් පමණකි යි යන්න ය.
බොහෝ විට ඈනුම් හරිමින් කල් ගත කළ ඔහු තමා සමඟ කෝපයෙන් කතා කෙළේය. පොත් පත් ඔහු කියවූයේ නැත. ඇතැම් විට රාත්රී කාලවල දී ඔහු ලිවීමට වාඩි වීම සිරිත විය. බොහෝ වේලාවක් ලියූ ඔහු උදේ කාලයේ දී ඒ සියල්ලම ඉරා දැම්මේ ය. ඔහු හඬා වැලපෙනු නොයෙක් වතාවල දී ඇසිණ. සය වැනි අවුරුද්දේ දෙවැනි භාගයේ දී සිර කරුවා භාෂාවත්, දර්ශනය සහ ඉතිහාසයත් මහත් උද්යෝගයකින් හදාරන්නට පටන් ගත්තේ ය. ඔහු මේ විෂයයන් කෙතරම් ආශාවකින් අධ්යනය කෙළේ ද යත් ඔහුට අවශ්ය වූ පොත් සපයා අවසානයක් කිරීමට බැංකු කරුවාට බැරි තරම් වූයේ ය. සතර අවුරුද්දක කාලයක් තුළදී බැංකු කරුවා ඔහුගේ ඉල්ලීම පිට ග්රන්ථ කාණ්ඩ හය සියයක් පමණ මිලදී ගෙ තිබිණ. උගෙනීමේ මේ ආශාව සිරකරුවා තුළ බල පැවැත් වූ කාලයේ දී ය මේ ලියුම ඔහුගෙන් බැංකු කරුවාට ලැබුණේ.
"මගේ ප්රිය බන්ධනාගාර මුලාදෑනියාණෙනි, මම මේ ලිපිය භාෂා හයකින් ලියමි. ඒවා විශේෂඥයන්ට පෙන්වනු මැනවි. ඒවා ඔවුන්ට කියවීමට දෙනු මැනවි. ඔවුන්ට මෙහි එකම වරදක් වත් හමු නොවුණොත් කරුණාකර වත්තේ වෙඩිල්ලක් පත්තු කිරීමට නියෝග කළ මැනවි. ඒ හඬින් මගේ උත්සාහය නිෂ්ඵල වී නැති බව මට දැනගන්නට ලැබෙනු ඇත. සෑම යුගයකම සෑම රටකම ශ්රේෂ්ඨයෝ විවිධ භාෂා වලින් කතා රති. එහෙත් ඒ සෑම කෙනෙකු තුළම දැල්වෙමින් පවතින්නේ එක ම ගිනි දැල්ලය. ඒවා දැන් මට අවබෝධ කර ගත හැකි වීම නිසා මා තුළ පවත්නා දිව්යමය සන්තෝසය, අහෝ! ඔබට දැනගත හැකි නම්!" සිරකරුවා ගේ අභිලාෂය ඉෂ්ට වූයේය. බැංකු කරුවාගේ නියෝගයෙන් වෙඩි දෙකක් වත්තේ දී පත්තු කරන ලදී.
පසු කලෙක දී එ නම් දස වැනි අවුරුද්දට පසුව මේසය ඉදිරියේ නිසල ව වාඩි වී සිටි නීතිඥයා කියවූයේ අලුත් තෙස්තමෙනතුව පමණී. ගැඹුරු ග්රන්ථ හය සියයක් අවුරුදු හතරක දී මුළු මනින්ම ඉගෙන ගෙන අවසන් කළ මේ තැනැත්තා අවබෝධ කර ගැනීමට ලෙහෙසි වූත් කිසිම අන්දමකින් විශාල යැයි නො කිව හැකි වූත් එකම පොතක් කියවීමට අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් ගත කිරීම බැංකු කරුවාගේ විස්මයට හේතු වූයේ ය. ඉක්බිති ව අලුත් තෙස්තමේන්තුවේ තැන ආගම් හා දේව ධර්මය පිළිබඳ ඉතිහාස පොත් වලට හිමි වූයේ ය.
රාජ භාණ්ඩ
ලක්දිව ඉතිහාසයෙහි මීට පෙර කිසි කලෙක නොවූ පරිදි ශ්රී වික්රම රාජසිංහ රජු විසින් ස්වකීය අණසක පතුරුවා ඇහැළේපොල කුමාරිහාමි සහ දරුවන් වධදී මරණයට පත් කැරැවීමෙන් පසුව, ශෝකයෙන් හා කෝපයෙන් මුසපත් වූ ඇහැළේපොල මහ අදිකාරම සබරගමුවේ සිට කොළඹට ගොස් ඉංග්රීසි සේනාව සමග අවුත් රජු අල්වා දීම සඳහා මහනුවර වටලෑමේ යෙදී සිටියදී තම සේනාව පසු බසින බව දැනගත් ශ්රී වික්රම රාජසිංහ රජු මහනුවරින් පැනගොස් පණ බේරා ගැනීම සඳහා කටයුතු සංවිධානය කළේය. තම මහා භාණ්ඩාගාරයෙහි මහ අරමුදලෙහි වන සියලු මිල මුදල් ද, රන් රිදී මුතු මැණික් ද සිංහාසනය, ඔටුන්න, රන් කඩු, රිදී කඩු ආදී රාජ භාණ්ඩයන්ද වෙන තැන්වලට ගෙන යැම ලෙහෙසි කරුණක් නොවීය. ඒ ඒ ලේකම් මිටි අනුව ඒවා සුරක්ෂිත ලෙස සඟවා තැබීම සඳහා ඒ ඒ අයට ද භාරදීම අරමුදලේ ලේකම්වරුන් වෙත පවරන ලදී. රජුගේ කිට්ටුවර ඥතියෙක්ද එයට සහාය විය.
රජු අල්ලා ගැනීමෙන් පසු සියලු රාජ භාණ්ඩයන් ආපසු ගෙන්වා ගැනීමේ කටයුතු සර් ජෝන් ඩොයිලි විසින් සිදු කරන ලදී, දළදා මාලිගාවට අයත් වූ භාණ්ඩ රාශියක්ද රජුගේ අරමුදලේ භාණ්ඩයන් සමග විය. ඒ පිළිබඳව සොයා බැලීම සඳහා ඩොයිලි විසින් විශේෂ කාරක සභාවක් පත්කරන ලදී. මාලිගාවට අයත් වූ සියලු බඩු මාලිගාවට පවරාදෙන ලෙසද අනෙක් සියලු බඩු සඟවා තිබෙන තැන්වලින් ලබාගෙන නව රජයේ භාණ්ඩාගාරයෙහි තැන්පත් කරන ලෙසද හෙතෙම නියම කළේය. ඒ සියල්ල සිදුවූ අයුරු ඔහුගේ දිනපොතෙහි සටහන්ව ඇත. වටිනා සියලු රාජ භාණ්ඩ එංගලන්තයට ගෙන යන ලදී, ඔටුන්න සහ සිංහාසනය අපට පෙරළා ලැබී ඇතත් වටිනා බඩු රාශියක් එහිදී වෙන්දේසියේ විකුණන ලදී.
සැඟවී තුබූ බඩු ලබාගැනීම සම්බන්ධයෙන් බොහෝ කාලයක් ගත වන තුරු සෙවීම් කිරීමට සිදුවිය. ජෝර්ඡ් ටර්නර් නම් වූ සිවිල් නිලධාරියා ආදායම් කොමසාරිස් ධුරයට පත්වීමෙන් පසු 1829 දී රාජ භාණ්ඩ පිළිබඳව විශේෂ පරීක්ෂණයක් පවත්වා ඇත. ඔහු ඉදිරියෙහි සාක්ෂි දුන් කතරගම දේවාලයෙහි බස්නායක නිලමේ වූ මඩුගල්ලේ හා වෙලගෙදර ආප්පුහාමි සට්ටම්බි විසින් කරන ලද ප්රකාශයන් ගෙන් අරමුදලේ තත්ත්වයද, ඒ භාරව සිටි නිලධාරීන් ගැනද, එදා පැවති රජ මැඳුරේ තත්ත්වය ගැනද කරුණු රැසක් එළිවෙයි. එමෙන් ඇහැලේපොල මහ අදිකාරම රජු අල්වාදීමෙන් පසු ඉංග්රීසීන්ගේ සහායයෙන් රජවීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි සැටිද අනාවරණය වෙයි. එහෙයින් ටර්නර් විසින් ඉංග්රීසි භාෂාවෙන් ලියා තිබෙන එම ප්රකශයන්ගේ අනුවාදය මෙහි දැක්වේ.
මඩුගල්ලගේ ප්රකාශය
1829 ජනවාරි 31 වැනිදා. මහනුවර කතරගම දේවාලයේ බස්නායක නිලමේ තැන්පත් මඩුගල්ලේ මෙසේ කියයි. "රජු සිංහාසනයෙන් පහකර දැමූ වකවානුවෙහි මහ අරමුදල භාරව සිටි වනක්කු නිලමේවරුන් දෙදෙනාගෙන් මම ද කෙනෙක් වීමි. අනෙක් තැනැත්තා පරලෝ සැපත් වූ දොඩන්වෙල අතපත්තු ලේකම්ය. මුදල් වශයෙන් ඇති රජුගේ වස්තුව ප්රධාන වශයෙන් තැන්පත් කර තිබුණේ මහ අරමුලෙහිය. එහෙත් ඉතාමත් වටිනා මුතු මැණික් හා රන් අභරණවලින් කුඩා කොටසක් හෙට්ටපංගාව අරමුදලෙහිද වැඩි හරියක් උල්පැන්ගාව අරමුදලෙහිද තැන්පත් කොට තිබිණි. ඉහත නම් සඳහන් කළ දොඩන්වෙල වානක්කු නිලමේ හෙට්ටපංගාව අරමුදලේ ලේකම් වශයෙන්ද සේවය කළේය. උල්පැන්ගාව අරමුදලේ ලේකම් ධුරය දැරුවේ පරලෝ සැපත් වූ තලගොනි වනක්කු නිලමේ විසිනි. දැනට ඌවේ සිටින්නා වූ මිරිහවත්තේ දිසාවෙ හෙට්ටපන්නෙ කන්කානම විය. දැනට කොත්මලේ සිටින වෙලගෙදර සට්ටම්බි උල්පැන්ගාව අරමුදලේ කංකානම විය.
ඇහැලේපොල මහ නිලමේ සබරගමුවෙන් කොළඹට පැනගිය කල්හි, ඉංග්රීසින් විසින් කන්ද උඩරට අල්වා ගැනීමට යන බව රජුට ලැබුණ පණිවුඩයකින් දැනගත් හෙයින්, රාජෝත්තමයන් වහන්සේ සියලු රාජ භාණ්ඩයන් ඇතුළු වස්තුව කොටස්වලට බෙදා පෙට්ටගම්වල අහුරා සුදුසු තන්හි සඟවා තැබීම සඳහා විශ්වාසදායක අයට පවරන ලෙස නියෝග කළේය. මහ අරමුදලේ සියලු වස්තුව බෙදා හැරීමේ වැඩ සංවිධානය කරන ලද්දේ දොඩන්වෙල වානක්කු නිලමේ හා මා විසිනි. එවිට අප යටතේ ලේකම්වරු පස් දෙනෙක් සේවය කළහ. මෙවේලේ මට ඔවුන්ගෙන් මතක ඇත්තේ එක් කෙනකු පමණයි. එනම් වැල්ලවත්තේ ලේකම්ය. ඔවුන් සමග වැඩකළ කංකානම්වරුන් පස් දෙනෙක් වූහ. ඉන් තුන් දෙනකු ගැන මට මතකය. ඔව්හු නම් දුම්බර මරුකනු සත්කෝරලේ දෙල්වත්ත සහ පරලෝ සැපත් වැල්ලෙවත්තේ රටේ මහත්මයාය. මේ නායකයන් අතුරෙන් ද එවේලේම පැමිණ සිටි කවරකු විසින් හෝ ඒ ඒ අයට භාරදුන් දේපළවල ලේකම් මිටි සකස් කරන ලදී, රන් රිදී කාසි පිළිවෙළට ගණන් කර සටහන් කරන ලදී. ස්කාට් වරාගන් කාසි හය දහසක් හෝ හත් දහසක් ඇති පෙට්ටියක් මගේ අතින්ම අස්වැද්දුම රටේ කෝරාලට භාරදුන් බව මට මතකය. තඹ කාසි මනින ලද්දේ කුරුණියකිනි. සාමාන්ය වශයෙන් එක් කුරුණියක රිදී සියයක් පමණ විය. ගෝනි මලුවල ලූ සල්ලි කොටසක් ගෝනුන් ලවාද, කොටසක් මිනිසුන් ලවාද අද්දවන ලදී. තඹ කාසි දෙපළක වළලන ලද්දේ මා බලා සිටියදීය. තෙල්දෙණියේ දී රිදී එක් ලක්ෂ අසූදහසක් නැතහොත් අනූදහසක් වැළලීමට යෙදුවෙමි. මුදල් ප්රමාණයද එය ආරක්ෂා කිරීමට භාරකරන ලද අයගේ නම් ලියන ලද තඹ සන්නසක් ඒ සමග නිකුත් කරන ලදී. දොරලියද්දේ දී රිදී 80000 ක් වැළලීමට සැලැස්සුවෙමි. මේ ස්ථාන දෙකම සොල්දාදුවන්ට පෙන්වා දෙන ලදින් ඒ මුදල් ඔවුන් විසින් ගන්නා ලදී. වැඩි කොටස ආණ්ඩුවට භාර දෙනු ලැබුවේ යයි කියති. අරමුදල් තුනෙහිදීම ලේකම් මිටි ලියන ලදී. එහි එක එක පෙට්ටියෙහි තැන්පත් කෙරෙන බඩුවල නම්ද එක එක පෙට්ටියෙහි තබන ලකුණද සඳහන් වේ. උල්පැන්ගාව ලේකම් මිටියේ කොටසක් සූදානම් කිරීමෙහිදී ද මම සහාය වීමි. මේ සියලු ලේකම් මිටිද, ඉඩම් පිළිබඳ ලේකම් මිටි හා වෙනත් වැදගත් ලියවිලි පෙට්ටිවල ලා තෙල්දෙණිය, දඹරව සහ උඩුවෙල නම් රාජකීය ගම්වලට යවන ලදී. අසවල් ගම්වලට අසවල් පෙට්ටිය භාර දුන්නේ යෑයි කීමට මට මතක නැත. සියලුම ලේකම් මිටි සර් ජෝන් ඩොයිලිතුමාට ලැබුණු බව ප්රකටයි. දැන් පරීක්ෂණයට භාජන කර තිබෙන ලේකම් මිටිය සොයා ගන්නා ලද බව මීට පෙර මම නොඇසීමි. ඒ පිළිබඳව පෙර පරීක්ෂණයක් නොපැවැති බව සැබෑය. මේ මොහොතෙහි අස්වැද්දුම කැලේ කෝරාලට හැර වෙන කෙනෙකුට සැලකිය යුතු ලොකු මුදලක් භාරදීම ගැන මට සිහි කල්පනාවට නොනැඟේ. එහෙත් කොයි ප්රමාණයක මුදලක් ගැන වුවද ලේකම් මිටියෙහි සඳහන්ව ඇත. ආණ්ඩුව වෙනස් වී අවුරුද්දකට පමණ පසු ඔහුට භාරදුන් මුදල්වලට කුමක් වී දැයි මා කැලේ කෝaරාලගෙන් ඇසූ බව මට මතක් වෙයි. ඒ සියල්ල අහැලේපොලට භාරදුන් බව ඔහු මට කීවේය.
මහනුවරින් දුම්බරට පැන යැමට තෙදිනකට පෙර රජතුමා තම කාමරයට මා කැඳවා පිටත් වී යැමට පළමු තම රාජකීය ආභරණ ආදිය සුරක්ෂිත කිරීම පිණිස උදව්දීමට නියම කළේය. එවිට එම කාමරයෙහි රජුගේ ඥතියකු වූ අයියනායක උන්නාන්සේද, වෙලෙගෙදර සට්ටම්බි ද උන්හ. පෙට්ටියෙහි තැන්පත් කර තිබෙන ආභරණයන්ගේ නාමලේඛනයක් එහි තුළ වන හෙයින් එය ගෙන සියල්ල හරිදැයි පරීක්ෂා කරන ලෙස රජතුමා දැන්වීය. ඒ පෙට්ටිය අඩි දෙකක් උස් වූ අඩි 3 ක් දික්වූ අඩි 1 1/2 ක් පළල් එකකි. එහි තුළ වූ කුඩා පෙට්ටියක මහ පදක්කමද දම්වැල් සහිත හත අටක කුඩා පදක්කම් ද, කිරිච්චි තුන හතරක්ද නව රුවං බැඳි හස්තඛඩ වළළු ජෝඩු දෙක තුනක්ද විය. තවත් එක එක ප්රමාණයේ මුදු 15 හෝ 20 ක් විය. රාජකීය ආභරණ අතුරෙන් ඒවා ඉතා වටිනා ඒවා වශයෙන් සැලකිය හැකියි. සියල්ල හරි හැටි එහි ඇති බව පරීක්ෂාවෙන් දැන ගතිමි. මට බඩු ලේඛනයෙන් පිටපතක් සාදා ගැනීමට නියම කරන ලදී. මා එසේ කළාට පසු පෙට්ටිය වසා සීල් තබන ලදී. ලොකු පෙට්ටියෙහි තොප්පි (ඔටුනු) සතරක් විය. එකක් මැණික් බැඳි රන්මය එකකි. එකක් පිටට නෙරූ රන් තහඩු වලින්ද, තවෙකක් දිලිසෙන රනින්ද සාදන ලද්දේ විය. අනික මුදුන රන් කොතකින් හා උඩ කොටස රෙදිවලින්ද වටය රන් තහඩු වෙන්ද සාදන ලද්දකි. රන් නූලින් කළ රෙදිවලින් මසන ලද කලිසම් දෙකක් හෝ තුනක් විය. රන් රිදී සැට්ටවලින් පුරවා තැබූ පෙට්ටිය මට නොපෙන්වන ලදී. කුඩා පෙට්ටිය ලොකු පෙට්ටිය තුළ ලා සීල් කරන ලදී. මැද මහනුවරට රජුq පලායන කල්හී මා පැමිණි ප්රස්ථාවේදී හැර ඊට පසු මම ඒ පෙට්ටි නොදුටිමි. සේනාංකයක් සමග පැමිණි ඇහැලේපොල ගඟින් එගොඩව, කපොල්ලක් මුර කිරීමේ යෙදී සිටි මලබාර් කුමාරවරුන් පරදවා ඉදිරියට එන බව රජු ඇසූ කල්හි, හෙතෙම තලගුනේ වනක්කු නිලමෙටත් මටත් ඒ පෙට්ටිය භාරදී එය රත්යද සඟවා තැබූ පොත්දල්ගොඩ පර්වතයේ ගුහාවක සඟවා තබන්නටත් එය එගම ගම්පතින් වන පරලෝ සැපත් හයිම ගහගෙදර දුක්ගන්නාරාළ, කපුකොටුව දුක්ගන්නාරාළ, හොරිමුල්ලෙ කැලේ කෝරල සහ අතපත්තු ගෙදර ආරච්චිටත් භාර කිරීමට නියම කළේය. ඒවා එහි සඟවා තිබෙන බව යම් විදියකින් ආරංචි වුවහොත් ඒවා වෙන තැනක සඟවා රැකියා යුතු යයි ඔවුන්ට නියම කරන ලදී. මිනිසුන් නොමැති හෙයින් ඒ ප්රස්ථාවෙහි ඒවා වෙන තැනකට ගෙන යැම කළ නොහැකි බව ඔව්හු දැක්වූහ. පසුදා උදය වන තුරු අපි එහි නැවතී සිටියෙමු. සේනාංකය ළං ළංව එන බව ඇසූ අපි දුම්බර ගම්පහ උඩවෙලට ගොස් කොයි වේලේ රජු සැපත් වේදැයි බල බලා සිටියෙමු. එයින් ස්වල්ප වේලාවකට පසු රජු එක්නැලිගොඩගේ අතට අසුවූ බව ඇසීමු. තම්බි මුදියන්සේ සහ තවත් අයද අසුවූ බව ඇසීමු. ඔහු පලායන කල්හි ඔහුට උදව් කරන අයට තෑගිදීම සඳහා මාල, මුදු ආදී ආභරණවලින් පිරි පෙට්ටියක් රජතුමා ගෙන ගියේය. ඒ සියල්ල එතුමා ඇල්ලූ අයගේ අතට පත්විය.
රජතුමා කොළඹට යෑවූ බව අසන තුරු මම මහනුවරට නොපැමිණියෙමි. හිස්වූ සිංහාසනයට ඇහැලේපොල පත් කිරීමට බ්රිතාන්ය ආණ්ඩුව බලාපොරොත්තු වන්නේ යයි දූෂමාන ආරංචියක් රටේ පතළ වූ හෙයින් මිනිස්සු රහසේ ඒ ඒ තිබූ බඩු මුට්ටු ඔහු වෙත ගෙනාහ. ඊට පසුත් දූසමාන ආරංචිය අසත්යයක් බව ප්රසිද්ධ වශයෙන් ප්රකාශ කරන්නට යෙදුණු හෙයින් මහජනයා රෙසිඩන්තුමාට යම් යම් කරුණු හෙළි කරන්නට පටන් ගත්හ. මා මහනුවරට පැමිණ දවස් විස්සකින් පමණ කාලයෙහි රෙසිඩන්ට්තුමා විසින් පොත්දුල් කන්දේ ගම්මුලාදෑනීන් ලවා සඟවා තිබෙන වටිනා භාණ්ඩ ලබා ගැනීමේ අදහසින් දැනට හාල් ගබඩා ගොඩනැඟිල්ලෙහි ඔවුන් සිරකර සිටින බව දැන ගතිමි. ඒ සියලු භාණ්ඩ ඔවුන් විසින් ඇහැලේපොලට භාර කරන ලද බවද ඔහු විසින් එයින් බොහොමයක්
රැසිඩන්ට්තුමාට බාරදෙන ලද බවද ඔවුන් නිදහස් කිරීමෙන් පසු මම ඔවුන්ගෙන් අසා දැන ගතිමි. මා සිතන පරිදි උල් පැන්ගාවේ ලේකම් මිටිය රජු අල්වා ගත් වේලෙහි රජු ළඟ තැබූ හෙයින් එය වටලෑ අය අතට පත්වන්නට ඇත. රජුගේ ආභරණ සම්බන්ධයෙන් ඇහැලේපොල හෝ රැසිඩන්ට් කවදාවත් මගෙන් විමසුවේ නැත. ලොකු පෙට්ටියෙහි මැණික් ඔබ්බවා කළ රන් කඩුවක් තැබූ බව මට දැන් මතක් වේ.
දැනට ඇති විස්තරේ. එහෙනම් අලුත් ලිපියකින හමු වෙමු!
Welcome to My First Blog
මේ තමා මගේ පළමු බ්ලොග් ලිපිය. ඔබ සැමට ආයුබෝවන්. මම ශක්තිය!(ශක්ති හලහකෝන්)
Sponsored By:
Shiroshan Randika
Subscribe to:
Comments (Atom)
